JURYRAPPORT (uitgesproken door juryvoorzitter Ad van Liempt)
Geachte dames en heren,
De derde Stan Storimans Prijs - en voor de derde keer had de jury het niet gemakkelijk. Mag ik meteen met de deur in huis vallen: het is een luxe probleem. We blijken in Nederland, zo heeft de jury vastgesteld, wel een stuk of tien nieuwscameramensen te hebben die voluit kunnen meedraaien op internationaal niveau. Geen wonder dat we vaak dezelfde namen zien als we ons beraden over de toekenning van de prijs.
Neem de winnaar van vorig jaar, Rachid El Mourif. Hij dong dit jaar opnieuw mee, ik zal meteen maar verklappen dat hij niet gewonnen heeft, maar Nederland heeft dit jaar veel van zijn werk kunnen genieten. Voor verschillende tv-rubrieken werd hij in totaal wel tien keer naar de brandhaarden van de wereld gestuurd, en hij toonde daar steeds dat hij zich ontwikkelt tot een fantastische cameraman. Ook dit keer, met zijn fraaie reportage over de onafhankelijkheid van Zuid Sudan, voor Brandpunt.
Over dat programma wil de jury een speciale opmerking maken. Brandpunt vierde het afgelopen jaar zijn rentree op ons scherm. De redactie zet in op zorgvuldig gedraaide reportages en dat heeft geleid tot bijzonder mooi camerawerk. Er waren liefst vier inzendingen van Brandpunt, de ene nog mooier dan de andere! Daarmee toonde Brandpunt zich een waardige voortzetting van de traditie van Netwerk, dat vorig jaar immers de cameramensen van de eerste en de tweede plaats op pad had gestuurd. Kortom, een voorbeeld voor andere rubrieken, en een stimulans voor de Nederlandse cameratalenten.
Het aantal inzendingen uit de regio was iets hoger dan andere jaren. Er was er een bij van grote klasse, van Sander Selen van L1, Limburg, over de komst van koningin Beatrix naar Thorn. De jury moest haar enthousiasme over de prachtige shots bedwingen, omdat hier duidelijk sprake was van een documentaire reportage - bijna Haanstra-achtig zei iemand - en dus niet van het nieuws-werk waar deze prijs voor bedoeld is. Maar het is toch niet onopgemerkt gebleven.
Dan nog één algemene opmerking: de meeste inzendingen die de cameramensen zelf inzonden betroffen reportages van actualiteitenrubrieken. Volgend jaar zouden we graag weer wat meer echte nieuwsreportages zien, onderwerpen uit de journaals, zoals bijvoorbeeld dat onderwerp van Sven Torfinn, die voor het NOS Journaal met Kees Broere schitterende beelden uit Libië instuurde en daarmee maar net buiten de top drie bleef.
Voor ik de top 3 ga noemen stel ik voor dat we eerst even kijken naar een fragment uit de reportage die als derde is geëindigd.
OK, de top 3.
Op de derde plaats vinden we een cameraman, die ook vorig jaar in de top eindigde, als tweede om precies te zijn: Harry van de Westelaken, toen voor NCRV Netwerk, nu voor KRO Brandpunt. Hij ging met Aart Zeeman naar Ivoorkust en legde het drama van Carrefour vast met behulp van een in Bolsward wonende Ivoriaanse journalist. Een schokkende reportage, voortreffelijk gefilmd door een van de beste nieuwscameramensen van ons land, Harry van de Westelaken.
Dan nummer twee.
Hier had de jury het het moeilijkst. Het verschil met nummer één was bijzonder klein. Net als andere jaren heeft de jury bij het hanteren van de criteria steeds de naamgever van de prijs voor ogen gehad. Stan Storimans, de man die bleef doordraaien waar anderen misschien gestopt zouden zijn, die altijd scherp bleef en die onder de moeilijkste omstandigheden tot grote hoogte steeg.
Het is bij de beoordeling onvermijdelijk om de omstandigheden waaronder moest worden gewerkt mee te wegen - dat hoort ook bij deze prijs, vinden wij. Zo hebben we het de vorige twee keren ook gedaan.
Goed, met een heel kleine achterstand werd Dennis Hilgers tweede. Hij was met Rudy Bouma voor Nieuwsuur in Haiti en maakte daar een beklemmende reportage over dit zwaar getroffen land. Na de aardbeving volgde een cholera-epidemie en de reportage ging over de moeizame bestrijding van deze ziekte. Schitterend camerawerk leverde Dennis Hilgers, die trouwens twee jaar geleden ook al in de top 4 stond met een aangrijpend beeldverslag uit Haiti. Vorig jaar was hij eveneens dichtbij de prijs met zijn schitterende beelden uit Iran. Laten we hier onderstrepen dat Hilgers zonder twijfel een van onze toppers is.
En dan de winnaar.
De prijs gaat dit jaar naar de cameraman die de reportage maakte op een van de meest bijzondere nieuwsdagen van het afgelopen seizoen. 28 januari, de dag dat het Tahrirplein viel, draaide hij daar de opeenvolgende gebeurtenissen. De emoties, de confrontaties met het leger, het traangas. De grote lijn plus de details, in een meeslepende reportage.
Hoe vaak hebben we op dit soort hoogtijdagen in het verleden ons moeten behelpen met beelden van persbureau's of buitenlandse rubrieken? Maar nu was Nieuwsuur erbij, met verslaggever Jan Eikelboom, en met een cameraman die geheel in de traditie van Stan Storimans als enige doordraaide toen niemand meer iets kon zien door een traangasgranaat.
Een cameraman, die op zijn best was toen het wereldnieuws zich aandiende en er vakmanschap, durf en creativiteit werd vereist.
Vandaar dat de jury unaniem heeft besloten om de Stan Storimans Prijs van 2011 toe te kennen voor de reportage over de Opstand in Egypte aan Ivo Coolen.
