WELKOMSTWOORD (Uitgesproken door organisator Peter van der Maat)
Marjolein, Tim, Amber, dames en heren, hartelijk welkom bij de uitreiking van de derde Stan Storimans Prijs.
Een journalist van Radio 1 vroeg me vanmorgen in verband met deze prijsuitreiking of dit een feestelijke dag is.
Ik vond het een ongemakkelijke vraag.
Want nee, natuurlijk is dit geen feestelijke dag.
We herdenken hier vandaag Stan – en het feit dat hij al weer 3 jaar en 2 maanden dood is.
Dat blijft verdrietig en onwerkelijk, en dat zal nooit veranderen.
Bij de voorbereidingen voor vanmiddag heb ik weer veel aan hem moeten denken.
Hoe hij je van achteren kon besluipen om vervolgens blaffend - woefwoef - hard in je knieholte te grijpen.
Maar ook hoe ik met hem in Zaïre op reportage was en hij dag-in-dag-uit prachtige beelden maakten.
Hij miste maar 1 shot - omdat iemand de gore, stinkende vuilnisbak die hij filmde, snel weg trok en het draaien daarmee onmogelijk maakte.
Eerder dit jaar heb ik ook vaak aan Stan gedacht. Wat zou hij van die Arabische lente hebben genoten!
Het kan niet anders dan dat hij van Tunesie naar Egypte, en van Egypte naar Libie en zo verder zijn getrokken.
Hij zou ongetwijfeld de mooiste reportages hebben gedraaid.
Maar ja, hij is er niet meer.
We kunnen nooit meer van hem en van zijn werk genieten.
En dat is en blijft bitter.
….
Maar gelukkig zijn er andere cameramensen die wel naar Libie en Egypte zijn geweest.
En trouwens ook naar Smilde en Soedan, naar Afghanistan en Thorn.
En daar prachtige reportages hebben gedraaid.
Die mannen – helaas waren er dit jaar geen vrouwelijke deelnemers - die staan hier om ons heen.
Zij – en hun vak – staan hier vanmiddag in de spotlight.
Dat doen we 1 keer per jaar en ja, eigenlijk zou je dat best een beetje een feestdag mogen noemen.
De Dag van de Nieuws en Actualiteiten Cameraman - en natuurlijk toch ook: -vrouw!
Na twee jaar met voordrachten van redacties te hebben gewerkt, hebben we als organisatie en jury dit jaar voor een andere opzet gekozen.
We zijn daartoe overgegaan op voorstel van iemand uit jullie eigen beroepsgroep.
Die zei: waarom mogen cameramensen eigenlijk niet zelf inzenden?
Zij kunnen toch ook zelf wel bepalen wat hun beste werk is!
Zo doen fotografen dat ook voor de Zilveren Camera en voor de World Press Photo.
En zo is het eigenlijk ook, dachten wij.
Dus schreven we de hoofdredacties aan om hun cameramensen uit te nodigen om hun beste werk in te zenden.
Toen bleef het stil, vrijwel stil.
Zo af en toe druppelde er inzending binnen, maar veel om het lijf had het niet.
En we dachten: of cameramensen houden van deadlines of ze zijn niet ijdel.
En vermoedelijk zijn beide waar…
We deden een herhaalde oproep de deur uit.
Smeekten de hoofdredacties om hun mensen toch vooral aan te sporen.
We verschoven de deadline met nog eens twee weken.
En toen kwam het op gang.
Heel langzaam.
Uiteindelijk kwamen bijna de meeste inzendingen na de uitgestelde deadline binnen.
Maar toen hadden we er dan ook wel maar liefst 16 – waarvan er 1 afviel omdat-ie geen weken, maar meer dan een jaar te laat was – die had zelfs de deadline voor de prijs van 2010 gemist…
Vijftien inzendingen dus.
Zes meer dan vorig jaar.
En daarmee feliciteren we onszelf maar: de nieuwe opzet is geslaagd!
De Stan Storimans Prijs begint er echt toe te doen.
Vanmorgen een interview op Radio1.
En een dubbelportret in de Volkskrant, van Rachid el Mourif (de winnaar van vorig jaar) en van Roel van Hees (die nu samen met Marjolein leiding geeft aan Storicam, het bedrijf van Stan).
Zo meteen komt de winnaar bij Jeroen van Inkel op Q-Radio.
En even leek het er op dat de winnaar naar De Wereld Draait Door zou gaan – wat helaas niet door gaat, maar we stonden er toch maar mooi een paar dagen op de rol.
Ik sluit af met het bedanken van de mensen zonder wie deze prijs niet mogelijk zou zijn geweest:
Ruud Dobber, van onze hoofdsponsor Vocas Sales & Services.
Thomas Bruning van de NVJ.
En Bertus Tichelaar van de EO, die het gastheerschap verplicht op zich heeft mogen nemen omdat zijn inmiddels voor-vorige rubriek Netwerk vorig jaar dankzij Rachid won.
En dan is nu het woord aan Mark Jansen van Google. Hij heeft er voor gezorgd dat de Stan Storimans Prijs ook internationaal gaat. Het Amerikaans persmuseum Newseum besteedt deze week namelijk ook aandacht aan Stan. Het museum heeft samen met Google een YouTube-kanaal geopend ter nagedachtenis aan alle journalisten die tijdens het werk hun leven hebben gelaten en zo dus ook aan Stan. Te zien zijn de genomineerde video's voor de prijs en een compilatie van de RTL-berichting over de dood van Stan. Meer over de achtergrond van het kanaal staat hier.
Dames en heren, Marjolein, Amber en Tim, volgend jaar 12 oktober, half 5, bij Nieuwsuur.
Zet het maar vast in jullie agenda.
